Ja hoor…we hebben het gehaald. En hoe!
De lopers waren fantastisch en de rest van de begeleiding heeft daar een waardevolle bijdrage aan geleverd.
Na gisteren nog een paar keer verkeerd te hebben gelopen was dat afgelopen nacht en vandaag niet meer aan de orde.
Waarom deze prestatie zo fantastisch is?
Een afstand van 540 km afleggen in 41 uur en 15 minuten….non stop lopen en fietsen…in beginsel afwisselend tussen team A en team B een traject van ruim 50 km afleggen in ongeveer 4 uur tijd met alle nodige obstakels (lees: verschrikkelijk slecht wegdek, heuvels en bij tijd en wijle in het pikkedonker) van dien.
Dan met de kleine bus naar de grote bus (team A) of van de grote bus terug naar het parcours (team B) in ongeveer anderhalf uur tijd. Vervolgens krap 2,5 uur om te herstellen en te rusten. Dit laatste betekent: laten masseren, iets eten en drinken en proberen te slapen…met de nadruk op proberen…je moet je voorstellen meerdere bussen met grote draaiende aggregaten, snurkende teamgenoten, lawaaiige overige Roparunners en overige niet nader te verklaren geluiden…
Een half uur voor vertrek wakker gemaakt, als je al geslapen hebt, om nog even snel je tanden te poetsen met een flesje water, je om te kleden (in kleding waar inmiddels een eigenaardig niet te definieren luchtje aan zit) en te toiletteren in dixies waar je je ergste vijand nog niet neer zou zetten.
Maar goed…een beetje spartaans mag het wel zijn natuurlijk. Alles voor het goede doel met een groeiend gevoel van trots, kracht, teamgeest en een niet aflatend doorzettingsvermogen. We voelen ons helden.
Zeker als menig thuisfront en andere familieleden, kennissen en collegae bij herhaling ons een hart onder de riem steekt met de berichtjes op de website en via smsjes.
We kunnen, willen en zullen ze niet teleurstellen!!
De teamspirit neemt toe…als iemand een steekje laat vallen is er altijd weer een ander die dat gaatje opvult. Geen probleem.
Afgelopen nacht was een uitdaging door België…daar waar Nederland bekend staat om zijn geweldige wegen en infrastructuur (uiteraard mede dankzij BAM) lijkt bij onze zuiderburen wat dat betreft de tijd te hebben stilgestaan. Wat een drama zo af en toe. Maar onze lopers laten zich niet uit het veld slaan en presteren het zelfs om onder deze erbarmelijke omstandigheden hun opgegeven gemiddelde snelheid vast te houden. Chapeau, zoals ze dat in Frankrijk en België zeggen. En aangezien we daar waren lijkt deze woordkeuze gerechtvaardigd.
Gelukkig weten ze in België wel wat feesten inhoudt….midden in de nacht in dorpjes arriveren waar kilometerslange kaarsen stonden te branden, grote tenten met feesten die gepasseerd werden onder luide aanmoedigingen….daar ga je echt wel even sneller van lopen hoor!
De ochtend breekt aan en we belanden in Antwerpen. De dixie bij de grote bus was in vergelijking met wat we tot nu toe gewend waren redelijk schoon….alhoewel dixie en schoon eigenlijk niet in 1 zin thuishoren….
In de ochtend werd de grens gepasseerd met Nederland…het einde lonkt…
We komen in plaatsen waar werkelijk alles in het werk is gesteld om de lopers te stimuleren en te motiveren.
Carnavelske sferen in met name Ossendrecht, Bergen op Zoom, Numansdorp en Barendrecht waren ons deel.
In Ossendrecht werd de BAM nog extra in het zonnetje gezet en werden door de microfoon de namen van onze lopers (Eric, Pim, Luuk, Foppe, Leo, Robert, Piet en Henri) en de geschatte sponsorbijdrage genoemd. Dit geeft een ieder vleugels en de gemiddelde snelheid schoot even omhoog….
In de meeste dorpen werd duidelijk waarom de Roparun wordt gehouden…spandoeken met vele dankwoorden en overige kreten die relateren aan het goede doel kwamen voorbij en team B had de eer om langs de Daniël den Hoed Kliniek te mogen lopen.
Neem 1 ding van ons aan….dit alles maakt een onbeschrijflijk emotioneel gevoel bij ons los. Kippenvel!!
We zijn er bijna….team B is inmiddels bezig aan haar laatste 25 km terwijl team A het erop heeft zitten.
De afspraak is dat we ongeveer 500 meter voor de finish allen tezamen komen om gezamenlijk de finish te passeren….8 lopers, 10 begeleiders, 1 teamcaptain, 2 masseurs, 2 medewerkers van de catering en 2 buschauffeurs zijn uitgedost in BAM kleding. En uiteraard worden we weer uitgebreid gefilmd. Onze cameraman en motorrijder worden namelijk overal binnengelaten als waren zij medewerkers van SBS 6 o.i.d.
De BAM vlag wordt trots gedragen door de 8 lopers als we de finish naderen…we worden toegejuichd…onze namen worden gescandeerd…we voelen ons helden en genieten van de entourage op de Coolsingel. We schreeuwen nog tegen elkaar dat we het hiervoor gedaan hebben en vergeten alle pijn en vermoeidheid. Na de finish vallen we elkaar om de hals en feliciteren we elkaar met deze geweldige prestatie.
Heerlijk!
